zaterdag 27 november 2010

open dag hku faculteit theater acteursopleiding eerstejaars [fragment 1 t/m 4]

[fragment 1]
.

[fragment 2]

[fragment 3]

[fragment 4]

henrik ibsen - hedda gabler (1890)

Hedda I often think there is only one thing in the world I have any turn for.
Judge Brack And what is that may I ask?
Hedda Boring myself to death.

donderdag 25 november 2010

de leesclub editie nr 06 - samuel beckett 'eindspel'

korte impressie van: de leesclub editie nr 06 - samuel beckett eindspel - woensdag 24 november 2010 - de leesclub is een initiatief van peter kolpa, theoriedocent aan de HKU faculteit theater, bedoeld om studenten kennis te laten maken met onbekende, vreemde of opmerkelijke parels uit de toneelliteratuur.

maandag 22 november 2010

pantserkruiser potemkin (1925) - sergei eisenstein


(film)dramaturgie op z'n best! met name op het vlak van montage!
Voor film van betere geluids- en beeldkwaliteit klik hier

Stomme film van Sergei Eisenstein over een oproer van de bemanning van een oorlogsschip nadat ze bedorven vlees te eten hebben gekegen. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

kunst plakt, kunst hakt, kunst lakt










Column van Marianne M. van Dijk, uitgesproken tijdens het debat Schaven of Schrappen. Kunst en cultuur in een rechts kabinet, dat plaatvond in LUX op 8 november 2010

Winston Churchill werd in de Tweede Wereldoorlog gevraagd om te bezuinigen op kunst, vanwege de hoge oorlogskosten. Zijn antwoord was: ‘als we bezuinigen op kunst, waar vechten we dan nog voor?’ Dat was toen een retorische vraag. Churchill ging er vanuit dat als er iets is wat het leven de moeite waard maakt, als er iets is waar we voor vechten, het kunst is. Maar in Nederland gaan we daar op dit moment niet vanuit. De waarde van kunst is niet langer vanzelfsprekend en het publiek en de politiek willen weten waarom we zouden vechten voor kunst: wat is het belang van kunst voor ons? […]

zaterdag 20 november 2010

vrijdag 19 november 2010

samuel beckett - eindspel (analyse)

Many works of widespread literature earned their notoriety due to the reader's ability to relate to the context, yet Samuel Beckett's Endgame describes the world from the perspective of the most dismal humans on it, or possibly beyond it. Clov embodies a horrible nightmare of static misery that hopefully exceeds the reader's level of understanding. Through his consuming need for order, he erases contentment from his life, anxiously awaiting the last phase of his order, death.

Several times, Beckett describes Clov as having a "very red face" (Beckett 1, 2) in the stage notes. A detail so small, and unaccompanied by intense dialogue that may result in such a feature, must have some sort of significance to its author. Through this simple phrase, Beckett visualizes the life within Clov, although for Clov, life does not equate to living; it is merely the opposite of death and the only obstacle standing between him and his desired death.

samuel beckett (1906-1989)

samuel beckett - eindspel

Endgame was written by Beckett in 1957 and translated in English in 1958. There are several differences between the French original and the English translation, notably the title and the scene where Clov spots the young boy. The play falls into the category of Theater of the Absurd. It has been critiqued as a play where nothing happens once, as opposed to Waiting for Godot, a play where nothing happens twice. However, Endgame should be viewed instead as a much better version of Waiting for Godot. Many of the same themes exist in Endgame, but they are much denser and they do not require the two act repetition to get their point across. The one major difference between the two plays is that in Endgame the sense of despair is heightened by the fact that the characters are not waiting for anything (other than death, which is is pronounced in both plays).

When Beckett sent the manuscript of Endgame to Alan Schneider, he wrote in a letter that Endgame is "Rather difficult and elliptic, mostly depending on the power of the text to claw." The play is known to have been Beckett's favorite play and its condensed format likely contributed to his favoring it over Waiting for Godot.

samuel beckett - eindspel









ontwerp Herman van Bostelen

donderdag 18 november 2010

samuel beckett - play

Onnavolgbare BBC-produktie van Becketts Play. Een vertaling van het stuk lezen vóór het kijken, is aan te raden.

Play was written in English in December 1963.

Three urns stand on the stage. From each, a head protrudes – a man and two women. The play tells the story of a love triangle, and each character narrates a bitter history and their role in it. On the stage, each head is provoked into speech by an spotlight. In the film, the camera takes the role of the spotlight.

'When I was young, I was the worst kind of Beckett anorak,' admits Anthony Minghella. 'I went to university in 1972 and discovered Beckett the second I arrived. The following four or five years of my life were defined by that discovery in some ways. I became obsessed with the writing – its mixture of austerity and romance. It's like Bach for me – the two major discoveries in my young adulthood were Bach and Beckett. For both it's true that there's this monkish, extremely rare and dry surface, underneath which there is a volcano. […]'

maandag 15 november 2010

't barre land - theater Kikker - gebruiksaanwijzing: editie 10 t/m 13, unica I t/m IV - 17 t/m 20 nov




't Barre Land speelt vier avonden voorstellingen gebaseerd op George Perec Het Leven een gebruiksaanwijzing.

woensdag 17 t/m zaterdag 20 november 2010

vrijdag 12 november 2010

samuel beckett - eindspel (1957)








Lees hier de oorspronkelijke Engelse tekst van Samuel Beckett

donderdag 11 november 2010

over heiner müller's hamletmachine

HamletMachine was written in 1977 and had its first production in France in 1979. Müller lived and wrote in the former East Germany. The play reflects his critique of the intellectual in conflict with history. He views Hamlet as a man between the ages. The play (a montage only four pages in length) is Müllers most complicated and difficult to decode. The spectator may recognize many references to 20th century history, philosophy, and social/economic conditions. Müller says, It is the description of a petrified hope, an effort to articulate a despair so that it can be left behind. The play takes us to a deadend, as human beings we cannot continue in this way. Müller shatters Shakespeares play. His text is like shards of a mirror, each shard reflecting and distorting both Shakespeares Hamlet and our own contemporary world.

Shakespeares Hamlet tells the story of a young Danish prince. The King (Hamlets father) is killed by his own brother, Claudius, who then marries Gertrude, Hamlets mother. Hamlet is confronted by his fathers ghost who asks him to take revenge on his death. The play involves Hamlets dilemma as he tries to decide how to act. Ophelia (in love with Hamlet), her father, Polonius, and Hamlets best friend, Horatio, are all key characters in Hamlets journey toward understanding and action.

Paradox confronts us at each moment in Shakespeares Hamlet and it is precisely this paradox that Müller dramatizes so starkly. For this reason, the Lab has used Müllers text as an entry into the Hamlet myth. With Müllers play as a basic structure, NWPL [new world performance labs] interpolates scenes from Shakespeares drama and elements of the actors own autobiographies to create a montage in which paradox can be explored as a mode of consciousness. In his book Wandering God: A Study in Nomadic Spirituality (State University of New York Press, Albany, 2000), cultural historian and social critic Morris Berman defines paradox as the experience of space, a diffuse or peripheral awareness. He says it is not characterized by a search for meaning, an insistence or hope that the world be this way or that. It simply accepts the world as it presents itselfOne does not deal with alienation (the split between Self and World) as much as live with it, accept the discomfort as just part of what is. How to embody this state of paradox can be viewed as Hamlets dilemma: To be or not to be: that is the question. It is precisely this question of embodiment that NWPL confronts in its rendering of HamletMachine.

One way in which NWPL chooses to explore paradox is through the use of various languages. Müller wrote his text in German and English. In NWPLs production, the actors use their native languages (Spanish and Italian) as well as English (particularly in the Shakespearean scenes). This Babel of languages creates a nomadic stage culture that constantly puts into question contemporary paradigms of power.

One more key to viewing this play: Dont be concerned with narrative. View the performance as a poem in action, as a piece of music embodied.

blog over hamletmachine van heiner müller

Hier is een blog te vinden over een produktie van De Hamletmachine

over heiner müller's hamletmachine

Heiner Müller's Hamlet Machine by Charles Marowitz

(Swans - April 7, 2008) If one were to select some of the theatre's greatest oddities, the shortlist would certainly contain Artaud's Spurt of Blood, Jarry's Ubu Roi, Picasso's Four Little Girls, and Heiner Müller's Hamlet Machine.

It is this last piece that has fascinated me for many years and repelled so many of the managements that I approached to allow me to stage it. Like many works based on, or one should say derived from, the Bard it is only tangentially related to Shakespeare's play -- and yet the ghost of that ur-text pervades Müller's deconstruction in the way that Romeo and Juliet hovers over every moment of West Side Story. But one has to add hastily, that if by "a play" one means a progressive narrative with consistency of character and action in the service of an overriding theme, then one has to deny that nomenclature to Müller's work. It reads more like an invitation to a "happening" or a Performance Art piece than it does "a play" -- but because it contains an intrinsic theatricality and a number of wildly rotating themes, it tends to elude all categories. One should always mention that the text is only eight pages long -- although productions of it have lasted as long as three hours.

Müller, although an icon in Germany, is practically unknown in the U.S. He was one of the most promising and prominent writers of the German Democratic Republic (GDR) and a leading light of the German Writer's Association until he displeased his East German benefactors with his drama Die Umsiedlerin ("The Resettler Woman") and, in l961, was censored by the authorities. Subsequently, the same authorities refused to allow the opening of Hamlet Machine. (It was premiered in Brussels.) Before long, Müller was drummed out of the Writers Association but resurfaced in various theatres in West Berlin where his mettle was quickly recognized and loudly celebrated. This was enough for the East Berlin hierarchy to readmit him into the fold. He was appointed president of Academy of the Arts of the GDR and was even invited to join the directorate of the Berliner Ensemble -- which was almost fated since Müller (despite publicly denying any authorial influence) was clearly an offspring of Bertolt Brecht -- although stylistically, there is virtually no resemblance. He traveled and worked both as director and writer in theatres throughout Europe and died in Berlin in 1995 -- publicly revered as the most accomplished dramatist since Brecht.

Hamlet Machine reflects the tensions and tragedies that beset many of the people in Germany, but mainly in the East, who tried to wriggle free from the yoke of the East German dictatorship. The work looks bleakly and objectively at revolutionary ardor and, with a penetrating pessimism, describes the dissolution of rebellion. There are traces of both the Hungarian and Polish uprisings in the work as well. It is Shakespeare as seen through the eyes of a tart social critic like Jan Kott and filtered through the poisonous skepticism of Friedrich Nietzsche. It recoils from Claudius's usurpation of the Danish crown and deeply pities the ravages wrought against Ophelia and, through her, all women caught up in revolutionary turmoil. It reprieves Hamlet's skeletal father and, along with Horatio and Gertrude throws them all into an open pit already steeped high with the corpses of others whose idealism has been snuffed out by state-inflicted horrors. I should add that it does all this obliquely and only en passant. Throughout, Müller's Hamlet, divested of power and as victimized as those around him, tries to find a role that can reconcile the horrors that engulf him -- and, by inference all those who vainly try to throw off shackles that have become grafted into their flesh. Everyone who strives for escape, in Müller's phrase, "gets torn apart by the contradictions of existence."

Intellectually, Müller resembles those artists who toy with the idea of shifting dialectics as a way of avoiding a finite position that they might have to defend. An admirer of Brecht and a theatre based on Marxist principles, he also invokes Antonin Artaud who, one suspects, would have found Brechtian principles an anathema. "When I am asked are you a Christian or a Marxist," Müller has written "I would of course say I'm a Marxist. It's a question of alternatives. But when I'm asked, are you a Marxist? I can't say Yes. When there is an alternative, I'm always a Marxist. And that is, I think, in truth, a Marxist answer. There is no Marxist position, except a position of negation. Using this detour, I could say, yes, I'm a Marxist. But I couldn't say it without this detour..." Perhaps for Müller, one of Hamlet's great appeals is the Prince's chronic vacillation and inability to pull his finger out. He is also on record as saying his writing of "Hamlet Machine" was undertaken so as to "free himself" of Hamlet. He certainly achieved that. Shakespeare's Hamlet floats like a poisoned ozone layer above the play Müller has expelled from its vitals.

Dialectically provocative, many of Müller's views are drenched in paradox and make it virtually impossible to pin him down using logic or ratiocination. "What I try do in my writings," he has been quoted as saying, "is to strengthen the sense of conflicts, to strengthen confrontations and contradictions. There is no other way. I'm not interested in answers and solutions, I don't have any to offer. I'm interested in problems and conflicts."

Müller's pronouncements on art amounts to a kind of chic nihilism that is arresting without being persuasive. And in regard to Brecht's attempt to foist Marxist solutions, he has said: "The categories 'wrong' or 'right' miss the essence of a work of art.... It's treason to use Brecht without criticizing him." But it is also wrong to pretend Müller's world view is not drawn from the genomes of that Marxist mentor who first introduced such subject matter into his disciple's bloodstream.

In l986, Robert Wilson tackled Hamlet Machine at New York University with an undergraduate cast. I didn't see it, but from the reviews, it is fairly clear that Müller's political grit did not mesh well with Wilson's pictorial estheticism; I can't think of any director less suited to interpreting Hamlet Machine than Wilson. Someone like Richard Foreman or Peter Stein might have extrapolated this fragmented material into imagery which revealed both the ideology and satanic comedy of Müller's work, but it is not a script you will find popping up in British reps or American regional theatres -- which is a pity because the lesson that Müller teaches is perhaps more apt in today's indiscriminately murderous world than it ever was in 1979.

There are some works, like incessant tunes that you can't get out of your head, that force themselves into director's psyches -- as if some diabolical rendez-vous is being bruited that inevitably must take place even if no exact date can ever be agreed. Hamlet Machine is one of those.

(I am indebted to Carl Weber, Müller's translator, who probably knows him better than any other Western critic and from whose Preface I drew many of the Müller quotations. And to Frank Guenther, the leading translator of Shakespeare in Germany.)

heiner müller - hamletmachine (1977)

Hier spreekt Elektra. In het hart van de duisternis. Onder de zon van de folter. Tot de metropolen van de wereld. Uit naam van de slachtoffers. Ik stoot al het zaad uit dat ik ontvangen heb. Ik verander de melk van mijn borsten in dodelijk gif. Ik neem de wereld terug die ik gebaard heb. Ik verstik de wereld die ik gebaard heb tussen mijn dijen. Ik begraaf ze in mijn schaamstreek. Weg met het geluk van de onderwerping. Leve de haat, de verachting, de opstand, de dood. Als zij met slagersmessen door jullie slaapkamer loopt, zullen jullie de waarheid kennen.

uit Heiner Müller De Hamletmachine (vertaling Marcel Otten, Het eiland van het grote bloedbad)

dinsdag 9 november 2010

Utrecht Schreeuwt Om Cultuur - zaterdag 20 november, Neude 14u

grote gezamenlijke actie die tegelijkertijd in diverse steden plaatsvindt - Utrecht 20 november 2010 om 14u op de Neude
KOMT ALLEN!!

heiner müller - herzstück (1981)

eins Darf ich Ihnen mein Herz zu Füßen legen.

zwei Wenn Sie mir den Fußboden nicht schmutzig machen.

eins Mein Herz ist rein.

zwei Das werden wir ja sehn.

eins Ich kriege es nicht heraus.

zwei Wollen Sie daß ich Ihnen helfe.

eins Wenn es Ihnen nichts ausmacht.

zwei Es ist mir ein Vergenügen. Ich kriege es auch nicht heraus.

eins heult

zwei Ich werde es Ihnen herausoperieren. Wozu habe ich ein Taschenmesser. Das werden wir gleich haben. Arbeiten und nicht verzweifeln. So, das Hätten wir. Aber das ist ja ein Ziegelstein. Ihr Herz ist ein Ziegelstein.

eins Aber es schlägt nur für Sie.

maandag 8 november 2010

over von kleist

Er zijn echte en valsche diamanten; en wie geen verstand van de zaak heeft, zal de echte niet zoo aanstonds van de valsche kunnen onderscheiden. Evenzoo is er echte en onechte poëzie; en het onderscheid tusschen beide valt ook niet aanstonds aan iedereen in het oog. Maar bij de diamanten heeft men in den koopprijs een waardemeter, die geen vergissing of dwaling toelaat en die elkeen dwingt om aan de echte boven de onechte de voorkeur te geven. Bij gemis van zulk een waardemeter ziet men in de poëzie somtijds het tegenovergestelde gebeuren. De koopers en eigenaars van valsche diamanten zijn er dan ook op verre na niet zoo goed aan toe als de beminnaars en bewonderaars van nagemaakte poëzie. Immers, de eersten weten zeer wel dat hunne steenen niet veel waard zijn; zij weten dat er echte bestaan van hooge waarde; zij zien misschien met heimelijken spijt een echten steen aan de hand of op de borst van een ander flonkeren: en zouden zeker met groot genoegen hun namaaksel tegen echte juweelen verruilen. Maar de beminnaars van het onechte in de poëzie zijn daar ten volle meê tevreden; zij vermoeden niet van verre, dat er echte waar bestaat, waarop hun namaaksel slechts in eenige geheel uiterlijke trekken gelijkt, terwijl het er wezenlijk niets hoegenaamd meê gemeen heeft. Evenmin vermoeden zij tot welken duren prijs echte poëzie verkregen wordt. Zij stellen zich voor dat Faust en Don Juan - werken, die zij kennen van hooren zeggen - in vrije uren bij wijze van dichtlievende uitspanning zijn geschreven, even goedsmoeds en geleidelijk als een notariëele acte geschreven wordt door den candidaat-notaris. De dichter, aan wiens leven en werken hier eenige bladzijden worden gewijd, doet ons met bijzondere duidelijkheid zien, hoe duur echte poëzie te staan komt. […]

lees verder De Gids, jaargang 1884 - D.E.W. Wolff

zaterdag 6 november 2010

geschiedenis van het (westerse) theater - architectuur








anton tsjechov

anton pawlowitsch tsjechov (1860-1904) in het nederlands

donderdag 4 november 2010

over heinrich von kleist







'Kleist … ein Mensch, der mit geöffneten Adern zu leben versucht.' (Kurt Eisner, 1910)

heinrich von kleist aan marie von kleist

'Unbeschreiblich rührend ist mir alles, was Sie mir über die Penthesilea schreiben. Es ist wahr, mein innerstes Wesen liegt darin, und Sie haben es wie eine Seherin aufgefaßt: der ganze Schmutz zugleich und Glanze meiner Seele. Jetzt bin ich nur neugierig, was Sie zu dem Kätchen von Heilbronn sagen werden, denn das ist die Kehrseite der Penthesilea, ihr andrer Pol, ein Wesen, das ebenso mächtig ist durch gänzliche Hingebung, als jene durch Handeln.'

Kleist aan Marie von Kleist (1807)

anton tsjechov

heinrich von kleist - penthesilea

[…] Ebenfalls in Königsberg begann Kleist mit der Arbeit an der Tragödie „Penthesilea“, die bis heute nur selten den Weg auf die Bühne gefunden hat, was damit zusammenhängt, dass sich die Handlung des Stücks vorwiegend im Innern der Protagonisten vollzieht. Nach antiker Sage wurde vor Troja die Amazonenkönigin Penthesilea von Achill erschlagen. Nach einer anderen Version hat Penthesilea Achill getötet. In Kleists Stück ist Penthesilea in Achill verliebt. Sie will ihn besitzen, er will sich ihr hingeben. Doch das Gesetz des Amazonenstaates verlangt von ihr, dass sie sich den Gatten im Kampf erobert – um ihn nach der Hochzeitsnacht zu töten. Penthesilea hat den Wunsch, Achills Leben zu schonen. Sie sucht nach einem Ausweg. Vergeblich. Alle Wege zum Glück sind verstellt. Am Ende tötet sie den wehrlosen Achill im Kampf. Und danach sich selbst – doch nicht mit dem Schwert, sondern mit der Macht ihrer Gedanken.
Beim Entwurf des Stückes nahm Kleist keinerlei Rücksicht auf die bestehende Form des Theaters und die Erfordernisse der Bühne. In 24 Szenen ohne Akteinteilung gestaltet er die tragische Verwirrung der Gefühle in Penthesilea und Achill. 1808 vollendete Kleist die Tragödie. Unter dem Filmregisseur Hans-Jürgen Syberberg kam es 1981 in Paris zu einer Inszenierung, die dem besonderen Charakter der Stückes angemessen erscheint: Syberberg verwandelte das ganze Schauspiel in einen Monolog Penthesileas. […]

heiner müller

Ongeduldig als gevolg van geduld

Toen hij op de voorlaatste dag van 1995 stierf, schreef het weekblad Die Zeit over de toneelteksten van Heiner Müller: 'Geen mens of theater zal er meer naar grijpen. Die teksten zijn as, waar niks meer op groeit.' Nu is er een vuistdikke biografie, een oproep om hem te herlezen. En weer te spelen.

Jan-Christoph Hauschild Heiner Müller oder Das Prinzip Zweifel Aufbau-Verlag, 619 pagina's

'Teigbirne' werd-ie in zijn jeugd in Saksen genoemd, 'slapjanus' zouden wij zeggen, of in modieuzer tongval 'softie'. Hoe dan ook, zijn klasgenoten stuurden het zwakke en bangig uitgevallen kereltje Heiner Müller altijd als eerste het ijs op, om te kijken of het hield, en hij signaleerde later 'ängstlich trat ich als Kind auf die knackende Fläche und hab mich alles gemerkt'. Quasi held tegen wil en dank. Ook in die cruciale scène uit 1933, als Heiner vier is en zijn vader, een overtuigd sociaal-democraat, wordt opgehaald 'door vreemden, met bruine uniformen aan'. De jonge Müller houdt zich uit angst slapend. Samen met moeder bezoekt Müller zijn vader in een kamp, een schrijnende scène achter ondoordringbaar gaas (beschreven in het korte verhaal Der Vater). Na de oorlog krijgt vader opnieuw problemen, nu met de bureaucraten van de kersverse DDR. In 1951 vlucht het gezin Müller naar het westen, zonder Heiner. Müller heeft zijn vader nog één keer teruggezien, achter het glas van een isoleerafdeling in een ziekenhuis, Charlottenburg, Berlin-West - de geschiedenis herhaalde zich wreed, ze konden elkaar opnieuw niet aanraken. Heiner Müller heeft zijn achterblijven in de communistische heilsstaat altijd uitgelegd als vadermoord.

lees artikel van Loek Zonneveld hier verder

heiner müller




tekst bij voorstelling van ntgent (2006)

Ten tijde van Calderóns geboorte heerste Filips IV als derde Habsburger op de Spaanse troon. Onder zijn voorganger Filips II had Spanje het hoogtepunt van zijn kortstondige, maar geweldige macht beleefd. Het huwelijk van Ferdinand en Isabella had Castilië en Aragon samengebracht. In 1492, na de verovering van Granada door Isabella, trok de laatste Morenkoning zich terug. In hetzelfde jaar vestigde Colombus de eerste Spaanse kolonie op Haiti. Door de Habsburgse troonopvolging werden de Nederlanden Spaanse provinciën. Spanje won de aanslepende oorlogen met Frankrijk in 1559. En in 1580 viel Portugal aan Spanje ten deel. Vanaf toen begon het tij te keren. In 1581 scheurden de noordelijke Nederlanden zich af. In 1588, met de ondergang van de onoverwinnelijke Armada voor de Engelse kust, begon de ondergang van de Spaanse macht.

Maar belangrijker dan deze politieke gebeurtenissen, die de opgang van Spanje tot wereldmacht illustreren, is de inwendige evolutie van Spanje. De bittere armoede, waaronder de Spaanse bevolking sinds eeuwen gebukt ging, kon ook door de grootste politieke successen in het buitenland niet opgelost worden. De ridders bleven kruisvaarders op eigen houtje. Aangezien ze geen bezit konden verwerven, waren Eer en Geloof voor hen de meest essentiële zaken. Het volk, eeuwenlang oorlog en ellende gewend, voelde die toestand niet als ongerechtigheid, maar als een door God beschikt lot. Bevrijding verwachtte het alleen van het geloof, dat het hartstochtelijk tegen andersdenkenden verdedigde. […]

door Koen Tachelet

maandag 1 november 2010

bertolt brecht - documentaire



heinrich von kleist - lezing

heinrich von kleist

The dramatist, writer, lyricist, and publicist Heinrich von Kleist was born in Frankfurt an der Oder in 1777. Upon his father's early death in 1788 when he was ten, he was sent to the house of the preacher S. Cartel and attended the French Gymnasium. In 1792, Heinrich von Kleist entered the guard regiment in Potsdam and took part in the Rhein campaign against France in 1796.
Kleist voluntarily resigned from army service in 1799 and until 1800 studied philosophy, physics, mathematics, and political science at Viadrina University in Frankfurt an der Oder. He went to Berlin early in the year 1800 and penned his drama "Die Familie Ghonorez". Kleist, who tended to irrationalism and was often tormented by a longing for death, then lit out restlessly through Germany, France, and Switzerland.
After several physical and nervous breakdowns, in which he even burned the manuscript of one of his dramas,Heinrich von Kleist reentered the Prussian army in 1804, working in Berlin and Königsberg.
There he wrote "Amphitryon" and "Penthesilea." After being discharged in 1807, Kleist was apprehended on suspicion of being a spy. After this he went to Dresden, where he edited the art journal "Phoebus" with Adam Müller and completed the comedy "The Broken Pitcher" ("Der zerbrochene Krug") and the folk play "Katchen von Heilbronn" ("Das Käthchen von Heilbronn").
Back in Berlin, the one time Rousseau devotee had become a bitter opponent of Napoleon. In 1811, he finished "Prinz Friedrich von Homburg." Finding himself again in financial difficulties and personal difficulties, Heinrich von Kleist, together with his lover, the terminally ill Henriette Vogel, committed suicide near the Wannsee in Berlin in 1811.